لاگون هوادهي

لاگون هوادهي:

لاگون هوادهي متشكل از يك بركه با ديواره خاكي و هوادهي مصنوعي، مجهز به هواده هاي شناور است. بعد از اين لاگون يك استخر ته نشيني يا بركه تثبيت اختياري قرار دارد كه به عنوان زلال ساز نهايي عمل مي كند. جامدات بيولوژيكي توليد شده در لاگون هوادهي بوسيله استخر ته نشيني يا بركه تثبيت جداسازي مي شوند. استخر ته نشيني معمولاً بتني و مجهز به چنگك هاي مكانيكي لجن است تا برداشت لجن بصورتمداوم باشد. اگر بركه تثبيت بكار برده شود، جامدات بيولوژيكي در كف ته نشين شده و تجزيه بي هوازي روي مي دهد. بركه بطور متناوب، معمولاً هر دو يا سه سال يكبار تخليه و مواد جامد هضم شده دفن بهداشتي مي شود. فرآيند لاگون هوادهي ذاتاً يك فرآيند لجن فعال بدون برگشت است كه معمولاً غلظت مواد جامد بيولوژيكي آن در حدود 200 تا mg/l 500 مي باشد. لاگون هاي هوادهي بطور وسيعي در تصفيه فاضلاب صنعتي بكار برده مي شوند زيرا بسيار كم هزينه تر از لجن فعال مي باشد. در عين حال به زمين بيشتري نياز دارند كه بايد مورد توجه قرار گيرد. غالباً، فرآيند تصفيه فاضلاب صنعتي در ابتدا سيستم يركه تثبيت است و با افزايش بارگذاري، هوادهي مصنوعي به آن اضافه مي شود تا بركه به لاگون هاي هوادهي تبديل شوند.

لاگون هاي هوادهي را بسته به پروفيل اكسيژن محلول به لاگون هاي هوازي يا اختياري دسته بندي كرد. در لاگون هاي هوازي، در كل عمق بركه اكسيژن محلول وجود دارد و اختلاط نيز بمنظور معلق نگه داشتن مواد جامد بيولوژيكي كافي است. در لاگون هوادهي، زلال سازي نهايي توسط يك حوض ته نشيني يا بركه تثبيت اختياري تأمين مي شود. لاگون اختياري در اعماق فوقاني خود داراي اكسيژن محلول استع و در اعماق پايين هيچ اكسيژن محلول ندارد. در لاگون اختياري ميزان اختلاط براي معلق نكه داشتن تمامي مواد جامد بيولوژيكي كافي نبوده و تجزيه و تلاشي مواد جامد در كف لاگون بوقوع مي پيوندد. اين مواد جامد تحت تجزيه بي هوازي قرار گرفته و در فواصل زماني چندين سال تخليه مي شوند. لاگون اختياري معمولاً داراي زلال ساز نهايي نمي باشد به جز آنچه كه در خود لاگون هوادهي روي مي دهد. در نتيجه، ميزان مواد جامد موجود در خروجي اغلب تعيين كننده نوع استفاده از آنهاست.

لاگون هاي هوادهي معمولاً داراي شكل مستطيلي هستند مگر اينكه فضاي موجود اين امكان را فراهم نسازد. وقتي كه اين لاگون ها مستطيلي هستند، نسبت طول به عرض معمولاً برابر 2 به 1 مي باشد. بايد حداقل دو لاگون براي انعطاف بخشيدن به آن منظور شده و لوله كشي بايد به نحوي باشد كه راهبري اها بصورت سري و موازي امكانپذير باشد. زهكش هاي سطحي را توسط ديواره هاي خاكي يا نهر هاي كناري بايد مهار نمود. خاكريزهايي كه به لاگون شكل مي دهند بايد داراي شيب كناري 1 به 3 يا كمتر باشند و بايد سنگريزه يا حفاظ هاي مناسب ديگري بكار برده شوند تا از فرسايش ناشي از امواج جلوگيري شود. شيب هاي خارجي بايد پوشش گياهي داشته باشد تا از فرسايش ناشي از رواناب باران اجتناب گردد. در صورتيكه خاك متخلخل باشد، بايد كف و ديواره هاي لاگون با يك لايه خاك بصورت يك مانع نفوذ ناپذير درست شود. ورودي ها بايد فاضلاب ورودي را در لاگون توزيع نمايند، و خروجي ها بايد بافل گذاري شوند تا از خارج شدن مواد شناور جلوگيري شود. بايد عمق آزاد حداقلي برابر m 9/0 منظور شود. فونداسيون بتني بايد در زير هر يك از هواده ها درست شود تا كف آن را در برابر فرسايش محافظت كند. بايد زلال ساز نهايي يا بركه هاي تثبيت منظور شوند تا جامدات بيولوژيكي را از خروجي نهايي جدا نمايند. عمق لاگون برابر m 88/4 – 43/2 مي باشد.

نياز اكسيژني حداقلي برابر 6/1 كيلو گرم اكسيژن به ازاي كيلو گرم BOD5 بايد در لاگون تأمين شود. ميزان قدرت توليد شده توسط هوادهي مصنوعي بايد حداقل برابر m3 1000 / KW 95/3 باشد تا از معلق نكه داشتن مواد جامد بيولوژيكي در داخل سوسپانسيون اطمينان حاصل شود.

امتیازات این روش در مقایسه با برکه های طبیعی چنین است:

1- تخلیه بیشتر فاضلاب و توزیع بهتر اکسیژن در محیط

2- مخلوط شدن یکنواخت تر مواد آلاینده و میکروارگانیزم ها

3-امکان هدایت اکسیژن ورودی وبدین ترتیب هدایت فرآیند تصفیه

تجزیه بار آلودگی آلی فاضلاب همزمان با تثبیت هوازی لجن ته نشین شده در بستر انجام میشود

نظر به این که باکتری های نیتریفیکاسیون به طور دایم از برکه هوادهی شسته می شوند معمولا به ندرت می توان در این برکه ها شاهد فرآیند نیتریفیکاسیون / دنیتریفیکاسیون بود.

برچسب: نویسنده: امیرحسین ستوده بیدختی تاريخ: چهارشنبه 15 13 ساعت: 13:6

درباره سایت

آخرین مطالب

امکانات وب

لاگون هوادهي

صفحه بندی

آرشیو مطالب

پيوندهای روزانه

لینک دوستان

خبرنامه